De letterlijke betekenis van "wadi" is "droge rivierbedding". De enkele keren dat het regent in de woestijn, wordt het water via deze beddingen afgevoerd naar de Golf van Suez of de Golf van Aqaba. De meeste wadi's lopen dan ook in de oost-west richting. Het kan ook voor komen dat een wadi in noord-zuidelijke richting loopt (bv Wadi Watir), dit wordt dan bepaald door de bergstructuren en steensoorten in dat gebied.
De meeste wadi's vinden we in de valeien die tussen het el Tih plateau in centraal Sinai, en het bergmassief van het zuiden liggen.
Het gebergte in zuid-Sinai is moeilijk toegankelijk. Wadi's zijn dan ook van oudsher in gebruik als transport routes. Hierdoor zijn er in de belangrijkste wadi's interessante sporen te zien van bewoners uit het verleden.

Het is niet onlogisch dat bij een wadi ook vaak een oase te vinden is, er is immers regelmatig wateraanvoer, maar er kunnen ook oasen midden in de woestijn liggen omdat daar een bron aanwezig is.

De oase van Feiran is de grootste oase in de Sinai en strekt zich uit over meer dan 5 kilometer, maar het is waarschijnlijk de wadi Feiran waardoor deze oase zo beroemd is geworden. Het is de grootste wadi van de Sinai, en uit archeologisch standpunt bezien waarschijnlijk ook de meest belangrijke. Het was op deze plek waar Moses een rots in een bron heeft veranderd, zodat zijn mensen water hadden om te drinken.
Al in de 4e eeuw was Feiran zich aan het ontwikkelen tot een belangrijk religieus centrum. Er woonden in die tijd veel monniken, en er zetelde zelfs een bisschop. Het stadje is in die periode veranderd in een fort. Na de 7e eeuw is Feiran in verval geraakt; de bisschop was ongehoorzaam en is afgezet. De aanwezige kerken en gebouwen werden niet meer onderhouden, en al snel was er niet meer van over dan ruines, die nu nog steeds te bezichtigen zijn.

De oase ligt aan de voet van de Gebel Serbal, een van de hoogste bergen in de Sinai. Naast meer dan 30.000 palmen groeien er sinasappel- en citroenbomen, en verschillende soorten wilde bloemen. Aan de randen wordt de oase omgeven door hoge steile wanden, waardoor een mysterieuze en paradijselijke sfeer wordt gecreeerd.
Bedouienen vanuit de hele Sinai komen graag naar deze oase, en het is dan ook mogelijk om hier te overnachten.

De wadi Feiran loopt van het Katharina Klooster naar de Golf van Suez. Hij begint smal en bergachtig, en de wanden bestaan dan nog voornamelijk uit graniet. De rotswanden hebben hier allerlei kleuren, doordat er verschillende andere harde steensoorten tussen het graniet te vinden zijn. Ook zijn er afzettingssedimenten te zien die veroorzaakt zijn door de aanwezigheid van een meer. In de wadi groeien veel tamarisken.
Na het granieten gedeelte wordt de wadi breed en zanderig. Zo breed, dat hij eigenlijk verdwijnt, en nooit de golf van Suez bereikt.

Wadi Maghara en Wadi Qenaia

Wadi Maghara betekent letterlijk "vallei der mijnen". De toegang naar deze wadi loopt via wadi Sidri, waar ook oude turquoisemijnen waren. Wadi Maghara splits zich in wadi Iqna en wadi Qenaia, en vooral deze laatste is beroemd om de vele archeologische vondsten die er gedaan zijn.
Turqoise werd gebruikt om sierraden van te maken, scarabeeen uit te snijden, en als kleurstof.
De turqoise werd gewonnen door grote schachten in de rotsen uit te hakken. In de schachten zijn veel inscripties te zien, en aan de ingang werd altijd een afbeelding van de op dat moment heersende farao uitgehakt: een symbool van de Egyptische staat als heerser over de mijn.
Een van de mooiste reliefs is er een van koning Sekhemket uit de 3e dynastie, 2600 BC.
In Qenaia zijn in totaal 12 reliefs gevonden, uit de periode tussen de 1e en 18e dynastie.
Helaas zijn veel van deze reliefs vernietigd door een Britse poging om de mijnen weer operationeel te krijgen in het midden van de 19e eeuw. Een aantal brokstukken zijn nog te zien in het museum in Cairo.

Wadi Mukattab

Deze wadi wordt ook "vallei van de inscripties" genoemd: er is ruim 3 km rotswand met inscripties te zien, voornamelijk uit de tijd van de Nabateers, in de 2e - 3e eeuw, maar ook een aantal uit de Romeinse en Byzantijnse tijd, en een aantal Armeense inscripties zijn aangetroffen.

Oase Ain Kid / Wadi Kid (Wadi Khreza)

Door de ligging, dicht bij Sharm en Naama Bay, is dit een vrij populaire toeristenbestemming geworden. De oase is een bedoeienen nederzetting die 15 km ten westen van de weg tussen Dahab en Sharm el Sheik ligt, en is ook een van de belangrijkste bronnen van zoet water voor Dahab. De oase is vrij groot, en er zijn verschillende bronnen te vinden. Het is een tuin van dadelpalmen, omgeven door zandstenen bergen. Vlak bij de oase ligt een prachtige canyon, met een bron die Ain Esh Sharia wordt genoemd. Deze bron heeft alleen water in tijden dat het erg veel regent.

In het oostelijke deel van de wadi vind je veel rotsen van zand- en kalksteen. Er is veel erosie te zien van wind en water. Verder natuurlijk veel rotsen van graniet.
Waar de wadi smaller wordt, wordt het terrein ruiger, maar door de aanwezigheid van water is er toch begroeing; er zijn accacia's, palmen en fruitbomen. Ook zie je er een paar simpele hutjes, die alleen gebruikt worden door bedoeienen tijdens de dadeloogst.
De wadi komt uiteindelijk uit bij het Katharina Klooster.

Oase Ain Khudra / Wadi Khudra

Als je de White Canyon bent uitgelopen, kom je uiteindelijk in de oase Ain Khudra terrecht. Deze ligt ongeveer 8 km van de weg die tussen Nuweiba en St Katharina loopt.
Het is een prachtige oase, waar 2-3 bedoeienenfamilies leven. Van oudsher is dit een plek die door zowel bedoeienen als pelgrims gebruikt werd als rustpunt op weg naar de Nijl-delta, Jordanie of Jerusalem.

Beide wadi's komen aan de kust, even ten zuiden van Dahab, samen.
Wadi Qnai el Rayan betekent "the wadi that irrigates"
Je vindt er bergen van verschillende kleuren graniet met donkere basalt-aders.
Er is relatief veel begroeiing, en er zijn veel accacia's.
Na 2,5 km met de auto is deze wadi verder alleen lopend te bezoeken.

Wadi Qnai el Atshan betekent "the thirsty wadi"
Er zijn plannen om door dedze wadi een weg aan te
leggen en hem te verbreden.
De bovenloop is vrij groen, met veel mosterd planten.
Dichterbij de kust wordt het een smalle canyon.

Wadi Bir Ogda is een brede open wadi, met veel erg oude bomen, die naar de gelijknamige oase voert. Van de bomen in dit gebied wordt gezegd dat ze 2000-3000 jaar oud zijn.

50 jaar geleden was Bir Ogda een erg grote oase, maar door het zakken van het waterpeil is de grootte dramatisch afgenomen. Er is echter nog steeds voldoende water om de grond vruchtbaar te maken, en het is de thuisbasis van een oud bedoeienendorp. Het dorp is overigens niet altijd bewoond, omdat deze bedoeienen in sommige seizoenen nog wegtrekken.

Een grote open wadi, omgeven door bergen die veel grotten bevatten. Het zandsteen heeft hier drie verschillende kleuren, veroorzaakt door opgeloste mineraalzouten die in de rotsen zitten.
Ondanks de erg droge zanderige bodem groeien er in de wadi toch een aantal bezem-bomen (Broom trees).
De vallei dankt haar naam aan de gazelle, een dier wat hier veel wordt gezien.

Op de plaats waar drie valleien samenkomen ligt de oase Bir Safra. Dit is een oude traditionele ontmoetingsplaats voor de bedoeienen. De oase zelf bestaat uit slechts een paar palmbomen, maar door de geschiedenis is het een plaats die een bezoek waard is. Het water hier is lichtelijk zout, waardoor het alleen gebruikt kan worden om te wassen en als drinkwater voor kamelen (die kunnen tegen zout water). In de bergen die de oase omgeven vind je veel kleine gaten en rotsen, die door water en wind zijn uitgesleten.

Canyons

De Sinai is waarschijnlijk een van de meest aantrekkelijke landschappen ter wereld als het gaat om de dynamische interactie tussen rotsen en woestijnklimaat. Door de verschillende steensoorten die we hier aantreffen en het extreme klimaat, hebben weer en wind een spectaculair en afwisselend landschap gecreeerd. Een mooi voorbeeld hiervan zijn de zogeheten "canyons", diepe smalle kloven in een verder relatief vlak gebied.

Het ontstaan van een canyon is een langdurig proces. Het begint met een stroompje in een vlakte. Als de ondergrond uit een zachte steensoort bestaat, dan zal de bodem van het riviertje steeds verder uitslijten. Na duizenden jaren kan dan een canyon ontstaan. De wanden van een canyon bestaan meestal uit hardere steensoorten zoals bijvoorbeeld graniet.

In de zuidelijke Sinai zijn een aantal canyons die een bezoek meer dan waard zijn. Ze zijn allen in principe goed toegankelijk, maar een paar lastige klauter-passages zul je altijd wel tegenkomen.

Coloured Canyon

Deze canyon ligt niet ver van Nuweiba, is ontstaan in het Quartair, en wordt beschouwd als de mooiste canyon in de Sinai.

De rotsen zijn van marine oorsprong (miljoenen jaren geleden was de Sinai bedekt door een ondiepe zee), en bestaan voornamelijk uit kalk- en zandsteen, met op sommige plekken adres van zwart basalt.
Je zult hier versteld staan van de kleurenpracht: allerlei tinten rood, paars, geel en wit, en op sommige plaatsen zelfs goud- en zilverachtige tinten. Vaak wordt hierdoor een vergelijking gemaakt met de beroemde plaats Petra in Jordanie.

Het meest indrukwekkende deel van de canyon is ruim 700 meter lang. Er zitten twee smalle passages in van slechts 1,5 m breed, met wanden die tot 80 meter hoogte reiken. In de wanden zul je allerlei vormen rotsen aantreffen, als beeldhouwwerken. In de rotsen vind je ook fossiele schelpen.

White Canyon

Deze canyon dankt zijn naam aan de witte rotswanden van zandsteen.
Net als in de Coloured canyon, kun je ook hier fossiele schelpen aantreffen, en kom je de meest grillig gevormde rotsen tegen.
De entree van de canyon is het lastigste gedeelte. Op een metalen trapje na voor het allerlastigste stuk, moet je behoorlijk over de rotsen klimmen om op de bodem van de canyon uit te komen. De moeite zal beloond worden met een relatief eenvoudige wandeling over de witte zandbodem. De canyon slingert zich door het landschap (ook van bovenaf prachtig te zien), en komt uiteindelijk uit bij de oase van Ain Khudra.

Double Canyon (Canyons van El Hashem)

Deze canyon ligt aan het begin van Wadi el Aarada, en bestaat uit twee takken die tot 1 wandeling te combineren zijn. Kronkelt zich door het landschap, en is ontstaan door 4000 jaar erosie in bleekgekleurde zachte zandsteen.