De Sinai is een extreem droog gebied, omgeven door grote vlakten met zout water. Het is dan ook niet vreemd dat je er, buiten de oasen, weinig plantengroei aantreft.
Uit economische overwegingen is de Egyptische overheid toch erg geïnteresseerd in het ontwikkelen van duurzame landbouw in de Sinai. Het is duidelijk dat er, om dit te kunnen bereiken, aanvoer van zoet water nodig is. Maar water aanvoeren zonder een goed plan te hebben waar dat water dan het beste tot zijn recht komt, draait waarschijnlijk uit op een mislukking. De persoon die als eerste tot dit inzicht kwam, was de gouverneur van Noord Sinai, Moneer Shaesh. De eerste plannen om water naar de Sinai te transporteren waren vrij ondoordacht: men had hier het noordwesten van de Sinai voor in gedachten. De redenen waren simpel: het gebied was laaggelegen, dus weinig pompkosten, en het lag het dichtste bij de Nijl, vanwaar het water zou worden aangevoerd. Gouverneur Shaesh heeft ingezien dat een dergelijk project alleen kan slagen als er voldoende kennis van de grondsoorten in het gebied is. Niet alle grondsoorten zijn geschikt voor landbouw, zelfs niet met voldoende aanvoer van water. In die periode waren er geen gegevens beschikbaar over de verschillende grondsoorten in de Sinai, en het is aan Shaesh te danken dat er mogelijkheden gecreëerd werden om wetenschappelijk onderzoek hiernaar te doen.

Grondsoorten worden op basis van verschillende criteria onderverdeeld. Bijvoorbeeld of het zandgrond is of klei, maar ook de korrelgrootte en de aanwezigheid van organisch materiaal of mineralen. Een verdere onderverdeling van een grondsoort, in "series" en "fasen" is gebaseerd op bijvoorbeeld de steilheid in het gebied, en of het wel of niet rotsachtig is. Dit soort dingen kunnen namelijk het gebruik van een op zich vruchtbare grondsoort toch beperken in de praktijk.

Er zijn 11 hoofdgroepen van grondsoorten te onderscheiden, waarvan er eigenlijk maar twee in de Sinai voor komen: entisolen en aridisolen. Beide soorten zijn in principe ongeschikt voor landbouw, maar met de juiste zorg en irrigatie, kunnen ze toch productief gemaakt worden.

Entisolen

De grondsoorten in deze groep worden gekenmerkt door de afwezigheid van lagen in de grond. Die lagen ontstaan normaal gesproken vanzelf, door allerlei invloeden van buitenaf, maar de entisolen in de Sinai zijn daar of nog te jong voor, of ze worden constant verstoord (denk aan zandduinen).

In de Sinai komen drie soorten entisolen voor:

1) Psamments (zanderige gronden zonder verdere structuur)
2) Orthents (meestal een hele dunne laag, afwezigheid van onderlagen)
3) Fluvents (afzettingen van stromend water)

De meest vruchtbare soort zijn de Fluvents; deze zijn afgezet in en langs de grotere wadi's, ze zijn relatief vochtig, en hebben een laag zoutgehalte. Ongeveer 6% van de Sinai bestaat uit deze grondsoort.

Aridisolen

Deze groep van grondsoorten ontwikkelt zich in topografisch stabiele gebieden met een droog klimaat met woestijnvegetatie.

De twee soorten aridisolen die in de Sinai voor komen zijn:

1) Argids (woestijngrond met een significante hoeveelheid klei)
2) Orthids (weinig verschil in structuur te zien als je dieper de grond in gaat)

Argids komen op verschillende plekken in de Sinai voor, maar de gebieden zijn zo klein dat ze op een overzichtkaart niet terug te vinden zijn. Orthids daarentegen beslaan bijna de helft van het oppervlak van de Sinai.

Indeling

Op basis van de indeling naar grondsoorten (die nog een verdere onderverdeling kent) ziet de grondsoortenkaart van de Sinai er uit zoals op het eerste kaartje hieronder. Als dan per grondsoort gekeken wordt naar de mate van geschiktheid voor landbouw, dan ziet de kaart er heel anders uit: op het tweede kaartje zijn alle witte gebieden ongeschikt!
Naast een paar geïsoleerde wadi's in het zuiden met redelijk goede grondsoorten, zijn er drie hoofdgebieden die redelijk vruchtbare grond bevatten:

1) de brede wadi's van het El Tih plateau in het midden
2) de beddingen van wadi El Arish in het noorden
3) de vlakte van Qa in het zuidwesten

Gebruik v/d vruchtbaarste gebieden

Hoewel entisolen en aridisolen allebei droge relatief onvruchtbare grondsoorten zijn, verschilt de aanpak nogal als deze grond geschikt gemaakt moet worden voor landbouw.

Entisolen zijn zanderige gronden, met een losse structuur. Afwatering is hier dus geen probleem, maar omdat de grond vrijwel alleen uit zand bestaat, zonder componenten die voedsel kunnen vasthouden, spoelt het weinige voedsel dat in de grond terechtkomt ook direct weer weg. Om hier landbouw te kunnen uitoefenen is dus veel (kunst)mest nodig. Dit vereist wel zorgvuldige planning, omdat door overbemesting weer hele andere problemen kunnen ontstaan. Ook zullen terrassen moeten worden aangelegd om te voorkomen dat de gewassen worden overstroomd. De overstromingen mogen ook weer niet helemaal ingedamd worden, omdat er dan geen afzettingen van vruchtbare sedimenten meer zouden bijkomen, waardoor de grond alleen nog maar armer wordt. Voordeel van entisolen voor de landbouw is dat de grond erg makkelijk te bewerken is door de losse structuur.

Aridisolen zijn iets vruchtbaarder, maar hebben een ander probleem: deze grondsoorten zijn vaak vrij hard. Niet alleen geeft dit problemen met de afwatering, maar ook het bewerken van de grond is lastiger: er zal zeker geploegd moeten worden. Bij deze grondsoorten moet voorkomen worden dat de vruchtbaarheid van de bodem terug loopt. Naast het toedienen van mest, kan dit ook bereikt worden door wisselbouw te plegen: een vorm van landbouw waarbij op hetzelfde stuk land steeds een ander gewas wordt geteeld. Dit voorkomt dat de bodem uitgeput raakt.